சூழல்

“இலங்கை பல மதங்களைக் கொண்ட நாடு. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, 1972 மற்றும் 1978 அரசியலமைப்புகள் பௌத்த மதத்திற்கு முன்னுரிமை அளித்தன. 1978 அரசியலமைப்பு மத சுதந்திரத்தை அடிப்படை உரிமையாக அங்கீகரிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், இலங்கையின் வரலாறு முழுவதும் மத அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டுவது, மத ஸ்தலங்கள் மீதான தாக்குதல்கள் மற்றும் மத அடிப்படையில் வன்முறைகள் அரிதானவை அல்ல. 2009 க்குப் பிறகு, குறிப்பாக முஸ்லிம் மற்றும் கிறிஸ்தவ சமூகங்களை குறிவைத்து வன்முறை வெடித்தது.”

பொதுபல சேனா, சிங்கள ராவய போன்ற தீவிரவாத அமைப்புகள் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக தீவிர வன்முறையை பரப்பின. தர்கா, திகன, மினுவாங்கொட பகுதிகளில் இடம்பெற்ற அழிவுகளே அதற்குச் சான்றாகும். எனினும், அந்த வன்முறைகள் எதற்கும் எதிராக சட்டம் அமுல்படுத்தப்படவில்லை, நீதி வழங்கப்படவில்லை.

மேலும், உலக சுகாதார ஸ்தாபனத்தின் நியமங்களை மீறி, கொவிட்-19 நோயினால் உயிரிழந்தவர்களின் சடலங்களை இலங்கை அரசாங்கம் வலுக்கட்டாயமாக தகனம் செய்தது. இஸ்லாம் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களின் மத சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமை கடுமையாக மீறப்பட்ட போதிலும், அவர்களில் எவருக்கும் நீதி வழங்கப்படவில்லை அல்லது குற்றவாளிகள் நீதியின் முன் நிறுத்தப்பட்டனர்.

மதத்தின் அடிப்படையில் சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான பாகுபாடு மாநிலங்கள் உட்பட பல்வேறு நிலைகளில் நிகழ்கிறது. சிறுபான்மை மதக் குழுக்களுக்கு எதிரான வன்முறைச் செயல்களுக்கு மாநில பாதுகாப்புப் படைகள் ஆதரவளிப்பதாக பல சந்தர்ப்பங்களில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

மதத்தை எளிதில் தூண்டிவிடலாம். ஆனால் தழும்புகளை ஒருபோதும் குணப்படுத்த முடியாது.