பால் பண்ணையாளர்கள்

அப்போது தாத்தா எங்களின் காணியை 25 ரூபாவுக்கு வாங்கியிருந்தார். இன்னும் பத்திரம் எங்களிடம் உள்ளது. எங்களிடம் 3 ஏக்கர் நிலம் பனைமரம், தென்னை மரங்கள், மாமரங்கள் மற்றும் கிணறு உள்ளது. இப்போது இராணுவம் அதற்கு வேலியிட்டு நுழைவதைத் தடை செய்துள்ளது. 1990 இல்  முள்ளிவாய்க்காலுக்குச் சென்றோம். 1998 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் எங்கள் நிலத்திட்க்கு வந்தோம். 2009 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் இடம்பெயர்ந்து செட்டிக்குளம் முகாமுக்குச் சென்று 2011 ஆம் ஆண்டு இந்த நிலத்திற்கு வந்தோம்.முகாம்களில் அடிப்படை…

இது எங்கள் வாப்பா உம்மா தந்து விட்டுப் போன இடம்.நாங்க வளர்ந்ததும் இங்கு தான் 60 வயது வரை இங்குதான் இருக்கின்றேன்.எங்களுடன் பக்கத்தில் வந்து மற்றவர்கள் இருப்பதற்கான நிலைப்பாடு இல்லை.ஏனெனில் அவர்களின் நிலங்களை இராணுவம் அபகரித்துள்ளது.இராணுவம் எங்களை எப்போதும் கண்காணித்து வருகிறது.இவற்றால் எங்களுக்கு பிரச்சினைகள் தான். எங்களால் இவ்விடத்தில் எதுவும் செய்ய இயலாத ஒரு நிலையில் காணப்படுகின்றோம்.  வாழ்வாதாரவம் மிகவும் கடினமான நிலையில் உள்ளது. அடிப்படை வசதிகள் ஒன்றுமே இல்லை. காணியில் பயிரிட கூட  முடியாது. யானை…

69 பேரின் காணிகள் இவ்வாறு இராணுவத்தினால் பறிக்கப்பட்டுள்ளது. எங்கள் நிலங்களில் இருந்து துரத்தப்பட்ட பின்னர் நாங்கள் இங்கு வாழ்ந்து வருகிறோம்.இங்கு வசிக்கும் எங்களுக்கு பல பிரச்சினைகள் காணப்படுகின்றன அதில் முக்கியமானவைகளாக யானை பிரச்சனை.மிகுந்த சிரமங்களுக்கு மத்தியில் நாம் வாழ வேண்டியுள்ளது. இரவு வேலைகளில் வீடு வந்து உறங்குவது கூட மிகவும் கடினம் யானை பயத்தின் நிமித்தம்.தற்போது நாங்கள் ஒரு சிறிய குடிலை அமைத்து அதற்குள்ளே நாங்கள் வாழ்ந்து வருகின்றோம். இவ் குடிலை கூட யானைகள் இரவில் வந்து…

இராணுவம் வருகையின் போது 34 குடியிருப்புகள் இருந்தது. அந்த சந்தர்ப்பத்தில் இராணுவம் தற்காலிகமாக நாங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறோம் என்றே கூறினார்கள்.நாங்கள் நிரந்தரமாக இருப்போம் என்று கூறவில்லை. 08.11.2011 அன்று  மக்கள் ஒரு ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். அந்த ஆர்ப்பாட்டம் செய்தவுடன் அந்த இடத்திலிருந்து ஒவ்வொருவர்களின் குடிசைக்கு அருகிலும் இரண்டு இராணுவவீரர்கள் அமர்த்தபட்டனர். அவ்வாறு இராணுவம் அமர்த்தப்பட்ட பிற்பாடு அங்கு சிறைக் கைதிகள் போல் நாங்கள் ஒன்பது குடும்பத்தினர் அங்கு இருந்தோம். மற்றவர்கள் எல்லோரும் அவ்விடத்தை விட்டு ஓடி விட்டார்கள்….

எனக்கு 81 வயதாகிறது. எனக்கு சொந்தமாக 22 ஏக்கர் நிலம் உள்ளது. எனது நிலத்தில் சொந்த வீடு இருந்தது. ஆனால் தற்போது நிலமின்றி சாலையில் வாழ்ந்து வருகிறோம். அடிப்படை வசதிகள் இல்லை. நான் இப்போது என் பேரக்குழந்தைகள் வீட்டில் இருக்கிறேன். அவர்களும் மிகவும் ஏழ்மையானவர்கள் அதனால் என்னைக் கவனித்துக்கொள்வது அவர்களுக்குக் கடினம். எனது இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களும் விதவைகள். அவர்களுக்கும் தங்க இடம் இல்லை. எனது இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யக்கூட முடியாத அளவுக்கு என் குழந்தைகள்…

யுத்த காலத்தில் இந்தக் கிராமத்தில் தங்கியிருந்த அனைவரும் இராணுவ அறிவித்தலின் பிரகாரம் கிராமத்தை விட்டு முள்ளிவாய்க்காலுக்குச் சென்றனர். செப்டம்பர் 14, 2009 அன்று நாங்கள் இராணுவத்திடம் சரணடைந்தோம். நிரம்பிய முகாம்களில் வாழ்ந்த நாங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகக் கூட வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. நாங்கள் முகாம்களில் இருந்து கேப்பாப்பிலவுக்கு அழைத்து வரப்பட்டோம். அப்போது இராணுவத்தினர் எங்களுடைய காணி அவர்களுக்கே சொந்தம், நாங்கள் தொடர்ந்தும் முகாமில் வாழ வேண்டும் என தெரிவித்தனர். கிராம மக்கள் அதற்கு எதிராக இருந்தனர், ஆனால்…