எனக்கு 81 வயதாகிறது. எனக்கு சொந்தமாக 22 ஏக்கர் நிலம் உள்ளது. எனது நிலத்தில் சொந்த வீடு இருந்தது. ஆனால் தற்போது நிலமின்றி சாலையில் வாழ்ந்து வருகிறோம். அடிப்படை வசதிகள் இல்லை. நான் இப்போது என் பேரக்குழந்தைகள் வீட்டில் இருக்கிறேன். அவர்களும் மிகவும் ஏழ்மையானவர்கள் அதனால் என்னைக் கவனித்துக்கொள்வது அவர்களுக்குக் கடினம். எனது இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களும் விதவைகள். அவர்களுக்கும் தங்க இடம் இல்லை. எனது இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யக்கூட முடியாத அளவுக்கு என் குழந்தைகள் மிகவும் ஏழ்மையானவர்கள். எனது பிள்ளைகள் எனது பேரக்குழந்தைகளுக்கு அவர்கள் சம்பாதிக்கும் தினசரி வாடகையான 1000 ரூபாயில் கல்வி கற்பிக்கிறார்கள்.
எனது நிலத்தை என்னிடம் திருப்பித் தருமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். நான் இறப்பதற்கு முன் எனது நிலம் திரும்ப வேண்டும். அப்போதுதான் நிலத்தைப் பிரித்து என் பிள்ளைகளுக்கும் பேரக்குழந்தைகளுக்கும் வாரிசுரிமையை வழங்க முடியும்.
கந்தசுவாமி மகேஸ்வரி
வட்டுவாகல், முல்லைத்தீவு
“2009.04.21 அன்று எனது சகோதரர் ஒருவர் (செல்வநாயகம் செல்வகுமார்) மீன்பிடிக்கச் சென்றுவிட்டு வீட்டுக்கு வரவில்லை. அவர் கடற்படையினரால் பிடிபட்டது எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. அவர் வீட்டிற்கு வருவார் என்ற நம்பிக்கையில் இன்னும் தேடி வருகிறோம்.
2009ஆம் ஆண்டு யுத்தம் காரணமாக எமது நிலத்தை விட்டு வெளியேறினோம். நாங்கள் திரும்பி வந்து பார்த்தபோது கடற்படையினர் எங்கள் நிலத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தனர். நாங்கள் எங்கள் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து வந்தோம். இப்போது எங்கள் நிலத்துக்குள் நுழைய கூட முடியாது. நிலத்தில் தென்னை மரங்களும் பனை மரங்களும் இருந்தன. இப்போது தேங்காய், பனை வாங்குவதற்கு மிகவும் கஷ்டப்படுகிறோம். முன்பு ஒரு பனை ஓலை 3 ரூபாயாக இருந்தது, தற்போது 30 ரூபாயாக உள்ளது. இப்போது பனை ஓலைகளை விற்றால் எவ்வளவு பணம் சம்பாதிக்க முடியும்?
நிலம் எங்கள் பாட்டிக்கு (மகேஸ்வரி) சொந்தமானது. நிலத்தின் அளவும் எல்லையும் எங்களுக்குத் தெரியாது. எங்கள் பாட்டிக்கு நில விவரம் தெரியும். கடற்படை எங்கள் நிலத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளதால், எங்கள் பாட்டி எங்களுக்கு நிலத்தை மாற்ற வழியில்லை.
செல்வநாயகம் செந்தூரன் (மகேஸ்வரியின் பேரன்)
