இவ்வாறு அபகரிக்கப்பட்ட இந்த காணியானது என்னுடைய பூர்விக காணியாக இருக்கின்றது – றிபா முஹம்மட் முஸ்தபா

எங்கள் கிராமம் ஐம்பதுக்கு ஐம்பது கிராமம் என்று அழைக்கப்பட்டது. தமிழர், சிங்களவர் இருவரும் ஒன்றாக இருந்தனர். போரின் மோசமான காலத்தின் போது . எங்கள் கிராமத்தை தமிழ் கிராமம் என்று நினைத்து எஸ்.டி.எஃப். எங்கள் சகோதரியின் வீடு தீப்பற்றி எரிந்தது. அவர்கள் எனது சகோதரியின் கணவர் மீது வெடிகுண்டை வீசினர், அதிர்ஷ்டவசமாக அது வெடிக்கவில்லை. அப்போது அவர்கள் புத்தர் சிலையை பார்த்துள்ளனர், அப்போதுதான் இது சிங்கள கிராமம் என்பது தெரிய வந்தது. என் அண்ணன் ஒரு தமிழ்…

நான் பிறந்தது மாத்தளை. இந்த காணி காரணமாகவே நான் கேப்பாப்பிலவுக்கு வந்தேன். எனக்கு 25 ஏக்கர் நிலத்தில் 22 மாமரங்கள், 18 ஏக்கர் தென்னை மரங்கள், வீடு, கிணறு உள்ளது. குளத்தின் ஓரத்தில் ஒரு பெரிய புளியமரம் இருந்தது. இப்போது அங்கு ராணுவம் குடியேறியுள்ளது. அரசிடம் சொல்லி எங்கள் உரிமைக்காக போராட்டம் நடத்தினோம். ஆனால் எங்களின் காணிகள் இதுவரை எங்களிடம் ஒப்படைக்கப்படவில்லை. எங்கள் நிலத்தைத் திருப்பித் தருவதாக வாக்குறுதிகளை அளித்து சிறு குழந்தைகளை ஏமாற்றுவது போல் நம்மையும்…

மயிலத்தான் மடு மாதவன் பிரதேசத்தில் பண்னையாளர்களின் நாலரை லட்சம் கால்நடைகளும் 3200 பண்ணையாளர்கள் அவ்விடத்தில் இருந்து. கால்நடைகளை பராமரித்து வந்தார்கள்.  3200 பேர்  என்று சொன்னால்  அது 980 பண்ணையாளர்களும் மீதி யானவர்கள் அவர்களின் வேலையாட்களாகவும் கூலியாக்களாகவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். எங்களுக்கு 2011 ஆம் ஆண்டு அத்து மீறிய குடியேற்றத்தினால்      அம்பாறை மாவட்டத்தில் உள்ள மஹாஓயா, அரகன்விலா, மற்றும் பொலன்னறுவையில் உள்ள  தெஹியத்தகண்டிய என்ற  பகுதிகளில் இருந்து சிங்களவர்கள் இங்கு வந்து இடங்களை ஆக்கிரமித்தார்கள்.மேய்ச்சல்…

யுத்த காலத்தில் இந்தக் கிராமத்தில் தங்கியிருந்த அனைவரும் இராணுவ அறிவித்தலின் பிரகாரம் கிராமத்தை விட்டு முள்ளிவாய்க்காலுக்குச் சென்றனர். செப்டம்பர் 14, 2009 அன்று நாங்கள் இராணுவத்திடம் சரணடைந்தோம். நிரம்பிய முகாம்களில் வாழ்ந்த நாங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகக் கூட வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. நாங்கள் முகாம்களில் இருந்து கேப்பாப்பிலவுக்கு அழைத்து வரப்பட்டோம். அப்போது இராணுவத்தினர் எங்களுடைய காணி அவர்களுக்கே சொந்தம், நாங்கள் தொடர்ந்தும் முகாமில் வாழ வேண்டும் என தெரிவித்தனர். கிராம மக்கள் அதற்கு எதிராக இருந்தனர், ஆனால்…

சொந்த வீட்டில் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தோம். எனக்கு 9 குழந்தைகள் உள்ளனர், அனைவருக்கும் எங்கள் சொந்த வீட்டில் திருமணம் நடந்தது. வீட்டைச் சுற்றி பெரிய தோட்டம் உள்ளது. 1985 ஆம் ஆண்டு எனது மகனும் மருமகனும் வேறு ஒரு குழுவுடன் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டனர். 2009ஆம் ஆண்டு யுத்தம் காரணமாக இடம்பெயர்ந்தோம். நாங்கள் திரும்பியபோது எங்கள் வீடு இராணுவத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் 2011ல் வாடகைக்கு வீடு எடுத்தோம். எனது கணவரும் மகனும் 2014ஆம் ஆண்டு அனுமதி பெற்று…

இது எங்கள் வாப்பா உம்மா தந்து விட்டுப் போன இடம்.நாங்க வளர்ந்ததும் இங்கு தான் 60 வயது வரை இங்குதான் இருக்கின்றேன்.எங்களுடன் பக்கத்தில் வந்து மற்றவர்கள் இருப்பதற்கான நிலைப்பாடு இல்லை.ஏனெனில் அவர்களின் நிலங்களை இராணுவம் அபகரித்துள்ளது.இராணுவம் எங்களை எப்போதும் கண்காணித்து வருகிறது.இவற்றால் எங்களுக்கு பிரச்சினைகள் தான். எங்களால் இவ்விடத்தில் எதுவும் செய்ய இயலாத ஒரு நிலையில் காணப்படுகின்றோம்.  வாழ்வாதாரவம் மிகவும் கடினமான நிலையில் உள்ளது. அடிப்படை வசதிகள் ஒன்றுமே இல்லை. காணியில் பயிரிட கூட  முடியாது. யானை…