25 ஏக்கர் நிலத்தின் உரிமையாளராக இருந்தாலும், இப்போது எனது நிலத்தில் ஒரு தேங்காய் பறிக்க எனக்கு உரிமை இல்லை – கமலவல்லி

யுத்த காலத்தில் இந்தக் கிராமத்தில் தங்கியிருந்த அனைவரும் இராணுவ அறிவித்தலின் பிரகாரம் கிராமத்தை விட்டு முள்ளிவாய்க்காலுக்குச் சென்றனர். செப்டம்பர் 14, 2009 அன்று நாங்கள் இராணுவத்திடம் சரணடைந்தோம். நிரம்பிய முகாம்களில் வாழ்ந்த நாங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகக் கூட வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. நாங்கள் முகாம்களில் இருந்து கேப்பாப்பிலவுக்கு அழைத்து வரப்பட்டோம். அப்போது இராணுவத்தினர் எங்களுடைய காணி அவர்களுக்கே சொந்தம், நாங்கள் தொடர்ந்தும் முகாமில் வாழ வேண்டும் என தெரிவித்தனர். கிராம மக்கள் அதற்கு எதிராக இருந்தனர், ஆனால்…

சொந்த வீட்டில் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தோம். எனக்கு 9 குழந்தைகள் உள்ளனர், அனைவருக்கும் எங்கள் சொந்த வீட்டில் திருமணம் நடந்தது. வீட்டைச் சுற்றி பெரிய தோட்டம் உள்ளது. 1985 ஆம் ஆண்டு எனது மகனும் மருமகனும் வேறு ஒரு குழுவுடன் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டனர். 2009ஆம் ஆண்டு யுத்தம் காரணமாக இடம்பெயர்ந்தோம். நாங்கள் திரும்பியபோது எங்கள் வீடு இராணுவத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் 2011ல் வாடகைக்கு வீடு எடுத்தோம். எனது கணவரும் மகனும் 2014ஆம் ஆண்டு அனுமதி பெற்று…

2009ஆம் ஆண்டு 896 ஏக்கர் விவசாய நிலத்தை கடற்படையினர் அபகரித்ததில் இருந்து இந்த காணிப்பிரச்சினை ஆரம்பமானது. 17.02.2009 அன்று இரவு கறுப்பு ஆடை அணிந்த ஒரு கும்பல் துப்பாக்கி ஏந்திய ராகம்வெலயில் வசித்த மக்களை அடித்துத் தாக்கி வீடுகளுக்கு தீ வைத்து துரத்தியது. அவர்கள் உடுத்தியிருந்த உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினர்.அதன்பின், அந்த பகுதிக்கு யாரும் வர அனுமதிக்கப்படவில்லை. பொலிஸ் மற்றும் இராணுவ பாதுகாப்பின் கீழ் இந்த காணிகள் கைப்பற்றப்பட்டன.வீடுகளுக்கு தீ வைத்து கொளுத்தியும், அடித்து நொறுக்கப்பட்ட சம்பவமும்…

மயிலத்தான் மடு மாதவன் பிரதேசத்தில் பண்னையாளர்களின் நாலரை லட்சம் கால்நடைகளும் 3200 பண்ணையாளர்கள் அவ்விடத்தில் இருந்து. கால்நடைகளை பராமரித்து வந்தார்கள்.  3200 பேர்  என்று சொன்னால்  அது 980 பண்ணையாளர்களும் மீதி யானவர்கள் அவர்களின் வேலையாட்களாகவும் கூலியாக்களாகவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். எங்களுக்கு 2011 ஆம் ஆண்டு அத்து மீறிய குடியேற்றத்தினால்      அம்பாறை மாவட்டத்தில் உள்ள மஹாஓயா, அரகன்விலா, மற்றும் பொலன்னறுவையில் உள்ள  தெஹியத்தகண்டிய என்ற  பகுதிகளில் இருந்து சிங்களவர்கள் இங்கு வந்து இடங்களை ஆக்கிரமித்தார்கள்.மேய்ச்சல்…

இது எங்கள் வாப்பா உம்மா தந்து விட்டுப் போன இடம்.நாங்க வளர்ந்ததும் இங்கு தான் 60 வயது வரை இங்குதான் இருக்கின்றேன்.எங்களுடன் பக்கத்தில் வந்து மற்றவர்கள் இருப்பதற்கான நிலைப்பாடு இல்லை.ஏனெனில் அவர்களின் நிலங்களை இராணுவம் அபகரித்துள்ளது.இராணுவம் எங்களை எப்போதும் கண்காணித்து வருகிறது.இவற்றால் எங்களுக்கு பிரச்சினைகள் தான். எங்களால் இவ்விடத்தில் எதுவும் செய்ய இயலாத ஒரு நிலையில் காணப்படுகின்றோம்.  வாழ்வாதாரவம் மிகவும் கடினமான நிலையில் உள்ளது. அடிப்படை வசதிகள் ஒன்றுமே இல்லை. காணியில் பயிரிட கூட  முடியாது. யானை…

எனக்கு 81 வயதாகிறது. எனக்கு சொந்தமாக 22 ஏக்கர் நிலம் உள்ளது. எனது நிலத்தில் சொந்த வீடு இருந்தது. ஆனால் தற்போது நிலமின்றி சாலையில் வாழ்ந்து வருகிறோம். அடிப்படை வசதிகள் இல்லை. நான் இப்போது என் பேரக்குழந்தைகள் வீட்டில் இருக்கிறேன். அவர்களும் மிகவும் ஏழ்மையானவர்கள் அதனால் என்னைக் கவனித்துக்கொள்வது அவர்களுக்குக் கடினம். எனது இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களும் விதவைகள். அவர்களுக்கும் தங்க இடம் இல்லை. எனது இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யக்கூட முடியாத அளவுக்கு என் குழந்தைகள்…