எங்களுக்கு மூன்று மகள்கள் உள்ளனர். ஜனவரி 8, 2007 அன்று என்னுடைய இளைய மகளுக்கு 02 வயது. அவளுடன் காலையிலிருந்து விளையாடிவிட்டு எனது கணவர் (நடராசா பெரம்பராசா) மதியம் 1 மணியளவில் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். வவுனியாவுக்குச் சென்று, இந்த வீட்டைக் கட்ட கடன் வாங்கியிருந்த அவர், தவணை செலுத்தி உரம் வாங்கித் வருவதாகக் கூறி மோட்டார் சைக்கிளில் பக்கத்து வீட்டுக்காரருடன் சென்று, வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது ஈச்சங்குளத்துக்கும் கல்மடுவுக்கும் இடையில் வைத்து கடத்தப்பட்டுள்ளனர். வேலை முடிந்ததும், கல்மடுவேயில் இருந்து 300 மீட்டர் இடைவெளியில் சோதனைச் சாவடிகள் அமைக்கப்பட்டன.இரண்டு சோதனைச் சாவடிகளுக்கு இடையே கடத்தப்பட்டனர்.மதியம் மூன்று மணி ஆகியும் அவர் வீட்டிற்கு வராததால், அவரைத் தேட ஆரம்பித்தோம்.கிராம மக்கள்,அவர்கள் இராணுவ முகாம் வரை மோட்டார் சைக்கிளில் வருவதைப் பார்த்தோம் என்று கூறினர் .எல்லோரும் அவர்களை கடைசியாகப் பார்த்தது இராணுவ முகாம் என்று சொன்னார்கள்.அப்போது என் சகோதரியும் சாலையில் இருந்தார்.அவரும் என் கணவர் வருவதைப் பார்த்தார்.அதே நேரத்தில் அப்போது அந்த வழியாக ஒரு வெள்ளை வேனும் வந்தது.
கடைசியாக என் கணவரைப் பார்த்த சோதனைச் சாவடியில் இருந்த நபரின் பெயருடன் கூட நான் புகார் அளித்தேன். என் கணவரை எல்லா இடங்களிலும் தேடினேன். காணாமல் போனவர்களுக்காக நான் கொழும்புக்கு கூட சென்று போராட்டம் நடத்தினேன். இதற்கிடையில், கடத்தப்பட்டவர்கள் கதிர்காமத்தில் உள்ள காட்டில் தங்க வைக்கப்பட்டிருப்பதாக ராணுவ வீரர் ஒருவர் என்னிடம் கூறினார். பலமுறை சிஐடி வந்து எங்களிடம் விசாரித்தது. அவரை மறக்கச் சொன்னார்கள். ஆனால் நான் எப்படி மறக்க முடியும்?
இங்கு நாம் மட்டும் இப்படி அழுவதில்லை. போருக்குப் பின்னர், சுமார் 400 பேர் புனர்வாழ்விற்காக ஓமந்தே முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். திரும்பி வந்து சுதந்திரமான வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணம் அந்த மக்களுக்கு இருந்தது. ஆனால் அவர்களில் யாரும் திரும்பவில்லை. இங்குள்ள ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒருவரைக் காணவில்லை. காணாமல் போனவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று யாரும் கூறுவதில்லை. இதுபற்றி கேள்வி கேட்டு போராட்டம் நடத்தும் எங்களுக்கு எதிராக போலீசார் உள்ளனர். இறப்புச் சான்றிதழ் மற்றும் இழப்பீடு வழங்காமல் அமைதி காத்தால் அனைவரும் விரும்புவார்கள்.
ஆனால், இறந்துவிட்டாரா இல்லையா என்று தெரியாத ஒருவருக்கு நாம் ஏன் இறப்புச் சான்றிதழ் பெற வேண்டும்?
பேரின்பராசா பேரேஸ்வரி
ஈச்சங்குளம், வவுனியா
Similar Posts
என் கடைசி மூச்சு விடுவதற்குள் என் மகனை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்று கடவுளிடம் பிரார்த்திக்கிறேன் – பாலேந்திரன் ஜெயக்குமாரி
எனக்கு மூன்று மகன்களும் ஒரு மகளும் இருந்தனர். எனது கணவரும் இரண்டு மூத்த மகன்களும் போரில் இறந்துவிட்டனர். 2009ல், என் இளைய மகன் O/Ls முடித்து வீட்டில் இருந்தான். வீட்டுச் செலவுகள் அதிகமாக இருந்ததால் இளைய மகன் வேலையைத் தேடி வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். என் மகன் இன்று வரை வீட்டுக்கு வரவில்லை. தெருவெங்கும் நடந்து என் மகனைத் தேடினேன். சிலர் என் மகனைப் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள். அதன் பிறகு, எங்கள் மகனின் படத்தைக் காட்டி, அவரைப்…
அவருடைய புகைப்படத்தை வைத்து தினமும் அழுகிறேன் – மகேந்திரன் விஜயகுமாரி
எனக்கு 6 குழந்தைகள். மூத்தவர் மகேந்திரன் மகாநஹாசன். அவர் மின்னியல் வல்லுநர்ராக இருந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது 27. அது 2007 பிப்ரவரி மாதம். நண்பரின் திருமணத்திற்கு உதவுவதற்காக மதியம் 1.30 மணியளவில் எனது மகன் மோட்டார் சைக்கிளில் புறப்பட்டான். அவர் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது இராணுவத்தினர் அவரைப் பிடித்து தங்கள் வாகனத்தில் ஏற்றிச் சென்றனர். அவரை எல்லா இடங்களிலும் தேடினோம். அவரைப் பற்றி தினமும் நினைத்துக் கொண்டே வாழ்கிறோம். எனது மகனைத் தேடி நான் சந்தித்த நபர்கள்…
என் மகன் இன்னும் எங்காவது வெளியே இருக்கிறான் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன் – மனோகோவானந்தன்
எங்களுக்கு ஒரு மகனும் ஒரு மகளும் இருந்தனர். என் மகனின் பெயர் மனோகோவானந்தன் ரீகன். அப்போது என் மகனுக்கு 21 வயது. எனது மகன் மடு தேவாலயத்திற்கு செல்வதற்காக வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். நாங்கள் யாரும் அவருடன் செல்லவில்லை. என் மகன் எப்போதும் தன் நண்பர்களுடன் செல்வான். அன்று என் மகன் தேவாலயத்தில் இருந்தபோது ஊரடங்கு உத்தரவு போடப்பட்டு சாலைகள் மூடப்பட்டன. என் மகன் ஏற்கனவே தேவாலயத்தில் இருந்தான். அவர் சுமார் ஒரு மாதம் தேவாலயத்தில் தங்கியிருந்தார்…
