நாங்கள் ஐந்து பேர் இருக்கிறோம். எனது மனைவி தோட்டத்திற்கு வேலைக்கு செல்கிறார். நான் இங்கே உள்ள தனியார் மரக்கறி தோட்டத்திற்கு வேலைக்கு செல்கிறேன். வருமானம் என்று சொல்லும் போது அன்றைக்கன்று உழைப்பு மட்டும்தான். வேலைக்கு சென்றாள் 1500 ரூபாய் தருவார்கள் அதில் பஸ் போக்குவரத்துக்கு 500 ரூபாய் செலவழியும் மிச்சம் ஆயிரம் ரூபாயைத்தான் கொண்டு வருவோம் வீட்டுக்கு.எனது மாதச் சம்பளச் சீட்டைப் பாருங்கள், ரூ.2200 மற்றும் தான் வழங்கப்படுகின்றது எங்களுடைய மின்கட்டணம் ரூ1200. நாங்கள் எப்படி உயிர்வாழ்கிறோம் என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா?
இங்கு எல்லாமே பிரச்சனையே. ஒரு மருத்துவ வசதிக்கு செல்வதென்றாலும் ரொம்ப கஷ்டத்தின் மத்தியில் தான் போவோம். வீதி வசதியோ, வைத்தியசாலை வசதியோ, டாக்டர் வசதியோ இந்த எஸ்டேட்டில் இல்லை.ஒரு மருத்துவச்சியை சந்திப்பது என்றாலும் மேல்மலையில் உள்ள அலுவலகத்திட்கு தான் போக வேண்டும். அங்கு போனாலும் கும்பிட்டு கூத்தாடி தான் அவர்களிடமிருந்து வேலைகளை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.மருந்தகம் இப்போது மூடி தான் கிடக்கின்றது முதலில் இருந்தது இப்போது இல்லை.கர்ப்பிணி தாய்மார்கள் கூட சுகாதார வசதிக்காக 5 கிலோமீட்டர் நடந்து தான் சுகாதார வசதி நிலையத்துக்கு செல்ல வேண்டும்.
நாங்கள் வசிக்கும் வீட்டுக்கு கூட எந்த ஆதாரமும் இல்லை. நாளை யாராவது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் வந்து எங்களை இவ்விடத்தை விட்டு போக சொன்னால் நாங்கள் போய் தான் ஆக வேண்டும்.எந்த உறுதி பத்திரமும் இல்லை. காலாகாலமாக நாங்கள் எல்லோரும் இப்படித்தான் இருக்கிறோம். இந்தப் பிரதேச பிரிவில் 4,500 பேர் இங்கு இருக்கிறார்கள். அரசியல் தலைவர்கள் வோட் பெற்றுக் கொள்ள மட்டும்தான் இங்கு பெரும்பாலும் வருவார்கள். கொஞ்ச வேலையை செய்து தருவார்கள் இங்கிருக்கும் வீதிகளுக்கும் கொங்கிரீட்டு போடுவார்கள் அதுவும் கோவில் விசேஷம் என்றால் மட்டும் தான் வருவார்கள். எங்களுக்கு வீடு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கு என்று சொல்லி கொடியெல்லாம் அடிப்பார்கள் அதன் பின்னர் ஒரு தடயமும் இல்லாமல் மறைந்துவிடுவார்கள் .
ரவீந்திரன்
கம்பஹா வத்தை, உடுபுஸ்ஸல்லாவ
Similar Posts
காணி உரிமையை பார்க்கும்போது நாங்களே சுயமாக முடிவெடுத்து எங்கள் நிலத்தில் வீடு கட்ட முடியாமல் இருக்கின்றது – தங்கவேல் சித்திரவேல்
நான் ஒரு சமூக சேவையாளராகவும், 20 வருட காலமாக யூனியன் லீடராகவும் செயலாற்றி வருகின்றேன். இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்கு வருகை தந்து 200 வருட காலமாகின்றது. ஆயினும் எங்களுக்கு பெரும்பான்மை சமூகத்தை பார்க்கையில் அவர்களுக்கு இருக்கின்ற முறையான அடையாளம், விலாசம் எங்களுக்கு இல்லை.இந்த நாட்டின் வருமானத்தில் முதன்மையாக இருக்கின்ற தேயிலை உற்பத்தி செய்கின்றவர்கள் நாங்கள் . இருப்பினும் எங்களுக்கு முறையான வருமானம் கிடைப்பதே இல்லை அத்தோடு இன்றுவரை முகவரி என்பது எங்களுக்கு இல்லை. எங்களை இந்திய தமிழர் என்று…
சில வேளை நாங்கள் அனுமதி பெற்றாலும் அதை சொந்தம் கொண்டாட முடியாது – தினேஷ் குமார்
இலங்கை நாட்டை பொருத்தவரையில் மலையக தமிழர்கள் 200 வருடகாலமாக ஓர் வரலாற்றை கொண்டவர்கள் . பதினான்கு கிராம அலுவலகர் பிரிவுகளை கொண்டு வாழ்கின்ற நமக்கு அதே நாலடி காம்பிராக்கள். அதே லயன் குடிசைகளிலும், முறையற்ற சுகாதாரமும், கல்வி வசதி, பொருளாதார பிரச்சனை, வறுமை, வேளை வாய்ப்பு இன்மை, சிறுவர் துஷ்பிரயோரம், சிறுவர்களை வேளைக்கு அமர்த்தல், போதை பொருள் விநியோகம், என்று பல்வேறு துன்ப துயரங்களுடன் வாழ்ந்து வருகின்றொம். மனிதன் மரணித்து, அவனை அடக்கம் செய்வதற்கான நிலம் கூட …
20 கிலோவுக்கு குறைவாக எடுத்தால், 500 ரூபாய் மட்டுமே கூலி வழங்கப்படுகிறது – திருச்செல்வி
வேலைக்குச் செல்லும் நாளில்தான் கூலி கிடைக்கும், நாளொன்றுக்கு 1000 ரூபாய்க்கு 20 கிலோ தேயிலை கொட்டைகளை கட்டாயம் பறிக்க வேண்டும். 20 கிலோவுக்கு குறைவாக எடுத்தால், 500 ரூபாய் மட்டுமே கூலி வழங்கப்படுகிறது. மாதாந்திர அடிப்படையில் 22 நாட்கள் வேலை செய்தால் 14000 மட்டுமே கிடைக்கும். 20 கிலோவுக்கு மேல் எடுத்தால். கூடுதல் கிலோவுக்கு 40 ரூபாய் வழங்கப்படுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட பருவத்தில் தேயிலை இலைகள் இல்லை என்றால், கட்டாயமாக 18 கிலோ பறிக்க வேண்டும். 3…
நாங்கள் எங்கள் சொந்த நாட்டில் அடிமை வாழ்க்கை வாழ்கிறோம் – சிவசுப்ரமணியம்
இந்தியாவிலிருந்து நாம் இலங்கைக்கு வந்த போது தற்காலிக குடிமைகள் என்று ஒரு பத்திரம் வழங்கப்பட்டது.நமக்கு வீட்டுரிமை கொடுத்திருந்தால் நிச்சயமாக முகவரி ஒன்று வழங்கப்பட்டு வீட்டு இலக்கமும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.நமக்கு இதுவரையிலும் சொந்த முகவரிக்கூட இல்லை.நமக்கு தோட்ட நிர்வாக முகவரிக்கு தான் கடிதங்கள் வருகின்றன.எல்லாம் அரசியல்வாதிகளின் கீழ் தான் இருக்கிறது,அவர்கள் நினைத்தால் சம்பளத்தை கூட்டலாம். தனியார் நிறுவனங்களுக்கு மூலம் சுகாதார திட்டங்கள் இடம் பெற்றது.அதன் பிறகு கைமாற்றப்பட்ட நிறுவனங்கள் மூலம் எவ்வித சுகாதார செயட்பாடுகளும் இல்லை.இங்கு வெளியில் சென்று வேலை…
காலனித்துவ காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட அடிமைகளாக இருந்த நாங்கள், தற்போதைய அரசியல்வாதிகளும் எங்களை அடிமைகளாகவே வைத்திருக்க விரும்புகிறார்கள் – தங்கராஜ் சசிகுமார்
நானும் என் மனைவியும் தோட்டத்தில் வேலை செய்கிறோம். எமது சமூகம் 200 வருடங்களை கடந்துள்ள போதிலும் இந்த நாட்டின் சட்டங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பெரும்பாலான உரிமைகளை நாம் சிறுபான்மையினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதனால் எம்மால் பயன்படுத்த முடியாது. 200 ஆண்டுகள் கடந்தாலும் எங்களுக்கு சொந்த நிலம் இல்லை. நில உரிமை இல்லாததால் அரசு வழங்கும் பெரும்பாலான சலுகைகளை பெற முடியாமல் தவிக்கிறோம். ஒரு தொழிலைத் தொடங்க வங்கியில் கடன் வாங்க நினைத்தாலும், அந்தக் கடனைத் தாங்கும் அளவுக்கு சொத்துக்கள் (நிலம்)…
18-20 கிலோவிற்குள் எடுத்தால் 1000 ரூபாய் சம்பளம் வழங்கப்படுகிறது – தனலெட்சுமி
எங்களுடைய முதலாவது லயன் குடியிருப்பு மக்கள் வசிக்க முடியாது முடியாத நிலயில் இருந்ததால் எங்களுக்கு அதனை டிரஸ்ட் மூலமாக கட்டி தருவதாக தோட்ட மேற்பார்வையாளர்கள் கூறினார்கள். 2018 ஆண்டு இந்த வேலை தொடங்கப்பட்டது.இப்படி கட்டப்பட்ட வீடுகள் முழுமைப்படுத்தப்படாமல் குறைப்பாடு நிரைய இருக்கின்றது .இந்த வீடுகள் கட்டப்பட்டடாலும் இதற்றுக்குரிய காணி உரிமை எங்களுக்கு இல்லை.எங்களுக்கான வீடுகள் சீரமைப்பு செய்யப்படாமல் இருக்கிறது.மற்றும் மலசலகூட வசதிகளின்றி பல சிக்கல்களுக்குள்ளான பெரியவர் ஒருவரை அண்மையில் அவரின் மகள் வந்து அழைத்துச் சென்றார்.எங்களுக்கு…
