Author: NCEASL

அப்போது தாத்தா எங்களின் காணியை 25 ரூபாவுக்கு வாங்கியிருந்தார். இன்னும் பத்திரம் எங்களிடம் உள்ளது. எங்களிடம் 3 ஏக்கர் நிலம் பனைமரம், தென்னை மரங்கள், மாமரங்கள் மற்றும் கிணறு உள்ளது. இப்போது இராணுவம் அதற்கு வேலியிட்டு நுழைவதைத் தடை செய்துள்ளது. 1990 இல்  முள்ளிவாய்க்காலுக்குச் சென்றோம். 1998 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் எங்கள் நிலத்திட்க்கு வந்தோம். 2009 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் இடம்பெயர்ந்து செட்டிக்குளம் முகாமுக்குச் சென்று 2011 ஆம் ஆண்டு இந்த நிலத்திற்கு வந்தோம்.முகாம்களில் அடிப்படை…

69 பேரின் காணிகள் இவ்வாறு இராணுவத்தினால் பறிக்கப்பட்டுள்ளது. எங்கள் நிலங்களில் இருந்து துரத்தப்பட்ட பின்னர் நாங்கள் இங்கு வாழ்ந்து வருகிறோம்.இங்கு வசிக்கும் எங்களுக்கு பல பிரச்சினைகள் காணப்படுகின்றன அதில் முக்கியமானவைகளாக யானை பிரச்சனை.மிகுந்த சிரமங்களுக்கு மத்தியில் நாம் வாழ வேண்டியுள்ளது. இரவு வேலைகளில் வீடு வந்து உறங்குவது கூட மிகவும் கடினம் யானை பயத்தின் நிமித்தம்.தற்போது நாங்கள் ஒரு சிறிய குடிலை அமைத்து அதற்குள்ளே நாங்கள் வாழ்ந்து வருகின்றோம். இவ் குடிலை கூட யானைகள் இரவில் வந்து…

2009ஆம் ஆண்டு 896 ஏக்கர் விவசாய நிலத்தை கடற்படையினர் அபகரித்ததில் இருந்து இந்த காணிப்பிரச்சினை ஆரம்பமானது. 17.02.2009 அன்று இரவு கறுப்பு ஆடை அணிந்த ஒரு கும்பல் துப்பாக்கி ஏந்திய ராகம்வெலயில் வசித்த மக்களை அடித்துத் தாக்கி வீடுகளுக்கு தீ வைத்து துரத்தியது. அவர்கள் உடுத்தியிருந்த உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினர்.அதன்பின், அந்த பகுதிக்கு யாரும் வர அனுமதிக்கப்படவில்லை. பொலிஸ் மற்றும் இராணுவ பாதுகாப்பின் கீழ் இந்த காணிகள் கைப்பற்றப்பட்டன.வீடுகளுக்கு தீ வைத்து கொளுத்தியும், அடித்து நொறுக்கப்பட்ட சம்பவமும்…

சொந்த வீட்டில் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தோம். எனக்கு 9 குழந்தைகள் உள்ளனர், அனைவருக்கும் எங்கள் சொந்த வீட்டில் திருமணம் நடந்தது. வீட்டைச் சுற்றி பெரிய தோட்டம் உள்ளது. 1985 ஆம் ஆண்டு எனது மகனும் மருமகனும் வேறு ஒரு குழுவுடன் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டனர். 2009ஆம் ஆண்டு யுத்தம் காரணமாக இடம்பெயர்ந்தோம். நாங்கள் திரும்பியபோது எங்கள் வீடு இராணுவத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் 2011ல் வாடகைக்கு வீடு எடுத்தோம். எனது கணவரும் மகனும் 2014ஆம் ஆண்டு அனுமதி பெற்று…

காணி அபகரிப்பு என்ற விடயத்தில் கிழக்கு மாகாண அம்பாறை மாவட்ட மக்கள் மிகவும் மோஷமாக  பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள். மூவாங்கனை முன்மாரியிலே குறிப்பாக இந்த கிங்குரானை சீனி தொழிற்சாலை கூட்டுத்தாபனமானது எங்களுடைய வாழ்வாதாரத்தையும் எங்களுடைய சொந்தக் காணியையும் சட்டவிரோதமாக அபகரித்து எங்களை அந்த காணியில் இருந்து பலாத்காரமாக துரத்தி அடித்தார்கள்.அதுமட்டுமல்லாமல்  சீனி தொழிற்சாலை கூட்டுத்தாபனமானது அந்த சொந்த காணிக்கு உரிமையான மக்களை துரத்திவிட்டு வெளி மாகாணங்களில் இருந்து பெரும்பான்மை இனத்தவர்களை வரவழைத்து அந்நிலங்களில் குடியமர்த்தி   கரும்புச் செய்கை தொழிலாளர்களாக…

இராணுவம் வருகையின் போது 34 குடியிருப்புகள் இருந்தது. அந்த சந்தர்ப்பத்தில் இராணுவம் தற்காலிகமாக நாங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறோம் என்றே கூறினார்கள்.நாங்கள் நிரந்தரமாக இருப்போம் என்று கூறவில்லை. 08.11.2011 அன்று  மக்கள் ஒரு ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். அந்த ஆர்ப்பாட்டம் செய்தவுடன் அந்த இடத்திலிருந்து ஒவ்வொருவர்களின் குடிசைக்கு அருகிலும் இரண்டு இராணுவவீரர்கள் அமர்த்தபட்டனர். அவ்வாறு இராணுவம் அமர்த்தப்பட்ட பிற்பாடு அங்கு சிறைக் கைதிகள் போல் நாங்கள் ஒன்பது குடும்பத்தினர் அங்கு இருந்தோம். மற்றவர்கள் எல்லோரும் அவ்விடத்தை விட்டு ஓடி விட்டார்கள்….

மயிலத்தான் மடு மாதவன் பிரதேசத்தில் பண்னையாளர்களின் நாலரை லட்சம் கால்நடைகளும் 3200 பண்ணையாளர்கள் அவ்விடத்தில் இருந்து. கால்நடைகளை பராமரித்து வந்தார்கள்.  3200 பேர்  என்று சொன்னால்  அது 980 பண்ணையாளர்களும் மீதி யானவர்கள் அவர்களின் வேலையாட்களாகவும் கூலியாக்களாகவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். எங்களுக்கு 2011 ஆம் ஆண்டு அத்து மீறிய குடியேற்றத்தினால்      அம்பாறை மாவட்டத்தில் உள்ள மஹாஓயா, அரகன்விலா, மற்றும் பொலன்னறுவையில் உள்ள  தெஹியத்தகண்டிய என்ற  பகுதிகளில் இருந்து சிங்களவர்கள் இங்கு வந்து இடங்களை ஆக்கிரமித்தார்கள்.மேய்ச்சல்…

எனக்கு 81 வயதாகிறது. எனக்கு சொந்தமாக 22 ஏக்கர் நிலம் உள்ளது. எனது நிலத்தில் சொந்த வீடு இருந்தது. ஆனால் தற்போது நிலமின்றி சாலையில் வாழ்ந்து வருகிறோம். அடிப்படை வசதிகள் இல்லை. நான் இப்போது என் பேரக்குழந்தைகள் வீட்டில் இருக்கிறேன். அவர்களும் மிகவும் ஏழ்மையானவர்கள் அதனால் என்னைக் கவனித்துக்கொள்வது அவர்களுக்குக் கடினம். எனது இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களும் விதவைகள். அவர்களுக்கும் தங்க இடம் இல்லை. எனது இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யக்கூட முடியாத அளவுக்கு என் குழந்தைகள்…

நான் பிறந்தது மாத்தளை. இந்த காணி காரணமாகவே நான் கேப்பாப்பிலவுக்கு வந்தேன். எனக்கு 25 ஏக்கர் நிலத்தில் 22 மாமரங்கள், 18 ஏக்கர் தென்னை மரங்கள், வீடு, கிணறு உள்ளது. குளத்தின் ஓரத்தில் ஒரு பெரிய புளியமரம் இருந்தது. இப்போது அங்கு ராணுவம் குடியேறியுள்ளது. அரசிடம் சொல்லி எங்கள் உரிமைக்காக போராட்டம் நடத்தினோம். ஆனால் எங்களின் காணிகள் இதுவரை எங்களிடம் ஒப்படைக்கப்படவில்லை. எங்கள் நிலத்தைத் திருப்பித் தருவதாக வாக்குறுதிகளை அளித்து சிறு குழந்தைகளை ஏமாற்றுவது போல் நம்மையும்…

இது எங்கள் வாப்பா உம்மா தந்து விட்டுப் போன இடம்.நாங்க வளர்ந்ததும் இங்கு தான் 60 வயது வரை இங்குதான் இருக்கின்றேன்.எங்களுடன் பக்கத்தில் வந்து மற்றவர்கள் இருப்பதற்கான நிலைப்பாடு இல்லை.ஏனெனில் அவர்களின் நிலங்களை இராணுவம் அபகரித்துள்ளது.இராணுவம் எங்களை எப்போதும் கண்காணித்து வருகிறது.இவற்றால் எங்களுக்கு பிரச்சினைகள் தான். எங்களால் இவ்விடத்தில் எதுவும் செய்ய இயலாத ஒரு நிலையில் காணப்படுகின்றோம்.  வாழ்வாதாரவம் மிகவும் கடினமான நிலையில் உள்ளது. அடிப்படை வசதிகள் ஒன்றுமே இல்லை. காணியில் பயிரிட கூட  முடியாது. யானை…