අපේ ඉඩම ඒ කාලේ සීයා රුපියල් 25කට අරන් තියෙන්නේ. ඒකේ ඔප්පුව තාමත් අපි ළඟ තියෙනවා. පොල්ගස්, තල්ගස්, අඹ ගස් සහ ළිඳක් තිබුණ අක්කර 3ක ඉඩමක් අපිට තියෙනවා. දැන් හමුදාවෙන් ඒකට වැටක් ගහලා වහලා දාලා ඇතුළුවීම තහනම් කරලා. 1990 දී අපි මුලින්ම අවතැන් වෙලා මුල්ලිවයිකාල් ගියා. 1998දී ආපහු අපේ ඉඩමට ආවා. 2009 දී අපි ආයෙත් අවතැන් වෙලා සෙට්ටිකුලම් කඳවුරට ගිහින් ඉඳලා 2011 දී දැන් මේ පදිංචි ඉඩමට ආවා. කඳවුරුවල අපිට මූලික දේවල් පවා හරියට නැතුව කූඩු කරපු කුරුල්ලෝ වගේ හිටියේ. අපිට කෑම සහ සමහර දේවල් දුන්නා තමයි. හැබැයි ඒ කිසිම දෙයක් අපේම තැනක ඉඳන් කැඳ කෝප්පයක් බොන එකට සමාන කරන්න බෑ.
දැනට අපි පදිංචි වෙලා ඉන්නේ පොඩි ඉඩම් කෑල්ලක නිසා සමහර වෙලාවට රෑට නිදා ගන්න බැහැ අහළ පහළ ගෙවල්වල සද්ද බද්ද නිසා. ඉඩම නැවත ලබා දෙන්න කියලා අපි උද්ඝෝෂණ, උපවාස කළා. අම්මා මැරෙන්න ඉස්සෙල්ලා ඒ ඉඩම දකින්න අන්තිම කැමැත්තක් තිබ්බා. ඒක කරන්න පුළුවන් වුණේ නැහැ. මමත් ආසයි මං මැරෙන්න කලින් අපේ ඉඩම දකින්න. හැබැයි ඒක කරන්න පුළුවන් වෙයිද කියන එක ප්රශ්නයක්. අපේ ඉඩම හරි සරුසාරයි. අපිට ඉඩමෙන් ආදායමක් තිබුණා. අපි ජීවත් වුණ ඉඩම බලන්න අපි ආස වුණත් දැන් අපිට ඒකට ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.
දැන් ඉඩමේ තිබුණ දේවල් නටඹුන් වෙලා ඇති. ඒත් ඒ පොළවේ, ඒ පස්වල අපේ පුංචි කාලේ මතකයන් එකතු වෙලා තියෙන නිසා ඒ පොළව දකින්න තියෙන ආසාව මගේ හදවතේ කොනක තියෙනවා.
තිලකේෂ්වරී
වට්ටුවාක්කල්, මුලතිව්
Similar Posts
හමුදාව නිතරම අපි දිහා ඇහැ ගහගෙන ඉන්නේ – කදීජා
මේ අපේ අම්මයි තාත්තයි අපිට දීලා ගිය තැන. මම උස් මහත් වුණ තැනක මේක. මම පසුගිය අවුරුදු 60 පුරාම ජීවත් වුණේ මෙතැන. අපේ අසල්වැසියන්ට අපිත් එක්ක පදිංචි වෙන්න විද්යක් නැහැ. මොකද හමුදාව එයාලාගේ ඉඩම් අත්පත් කරගෙන ඉන්නේ. හමුදාව නිතරම අපි දිහා ඇහැ ගහගෙන ඉන්නේ. මේ වෙලාවේ කිසිම දෙයක් කරගන්න බැරි තත්ත්වයක අපි ඉන්නේ. ජීවනෝපායක් කරගන්න…
STF එක ඒක පුහුණු කදවුරක් කරන්න අර ගෙවල් ටික අයින් කළා – අශෝකා දයානි
අපේ ගමට ඉස්සර කිව්වෙ පනහට පනහේ ගම කියලා.දෙමළ සිංහල දෙගොල්ලෝ එකට හිටියා. ඒ යුද්ධයේ දරුණුම කාලය. STF එකෙන් අපේ ගමට වෙඩි තියාගෙන ආවා දෙමළ ගමක් කියලා හිතලා. අපේ අක්කාගේ ගේ ගිනි තිබ්බා. අක්කාගෙ මහත්තයා දුවද්දි බෝම්බයක් ගහලා, වෙලාවට ඒක පත්තුවෙලා නැහැ. ගෙදරක බුදුපිළිමයක් දැකලා තමයි මේ ගම සිංහල කියල දැනගෙන තියෙන්නේ. මගේ අයියා බැන්දේ දෙමළ…
අපේ ඉඩම් නිදහස් කරන්න කියලා කඳවුරේ ගේට්ටුව ඉස්සරහ කරපු උද්ඝෝෂණවලට හමුදාව ගොඩක් බාධා කළා – විවේකානන්දම් ඉන්ද්රානි
යුද්ධය කාලේ මේ ගමේ ඉතුරු වුණ හැමෝම හමුදාවේ දැනුම් දීම අනුව මුල්ලිවායික්කාල් ගියා. 2009 සැප්තැම්බර් 14 අපි හමුදාවට භාර වුණා. සෑහෙන තදබදය තිබුණ කඳවුරු ඇතුළේ ජීවත් වුණු අපට මූලික අවශ්යතා සඳහා පවා පෝලිමේ ඉන්න වුණා. කඳවුරුවල හිටපු අපිව ආපහු කේපාපිලව් අරගෙන ආවා. ඊටපස්සෙ හමුදාව කිව්වා අපේ ඉඩම් තාමත් අයිති ඒගොල්ලන්ට, ඒ නිසා අපිට තවදුරටත් කඳවුරුවල…
මට මගේ ඉඩමට ඔප්පුවක් තිබුණත් එයාලා මගේ ඉඩම පැහැරගෙන තියෙනවා – රිෆා මොහමද් මුස්තාෆා
නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාර දිස්ත්රික්කයේ ජනතාව තමන්ගේ ඉඩම් කොල්ලකෑම නිසා ගොඩක් පීඩාවට පත්වෙලා ඉන්නේ. හිඟුරාන සීනි කම්හල අපේ ජීවනෝපාය සහ අපේ ඉඩම් නීති විරෝධීව උදුරා ගෙන ඉඩම්වලින් අපිව බලහත්කාරයෙන් පන්නලා දැම්මා. ඊට අමතරව සීනි කම්හල ඒ ඉඩම් අයිති මිනිස්සුන්ව පන්නලා දාලා වෙනත් පළාත්වලින් සිංහල ජනතාව ගෙනල්ලා එයාලාව ඒ ඉඩම්වල උක් කම්කරුවෝ විදියට යෙදෙව්වා. මුන්මාරි මුවන්ගල ප්රදේශයේ…
අපේ ඉල්ලීම තමයි හමුදාව අපේ ඉඩම් ආපසු අපිට දීලා මෙතැනින් අයින් වෙන්න ඕනේ කියන එක – යූ.ටී. සුවයිතා
මෙහේ 69 දෙනෙකුගේ ඉඩම් හමුදාව බලෙන් අල්ලාගෙන ඉන්නවා. අපිව අපේ ඉඩම්වලින් එළවා දාපු දා සිට අපි ජීවත් වෙන්නේ මෙහේ. ප්රශ්න ගොඩක් මැද ජීවත් වෙන අපිට තියෙන ලොකුම ප්රශ්නය අලි ප්රශ්නය. අපිට ජීවත් වෙන්න සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ ලොකු දුෂ්කරතා මැද. අලි නිසා රෑට වැඩ ඇරිලා ගෙදර එන්නවත්, ඇවිත් නිදාගන්නවත් බැහැ. දැන් අපි පොඩි පැල්පතක් හදාගෙන ඒක…
අක්කර 25ක ඉඩමක අයිතිකාරයෙක් වුණ මට දැන් මගේ ඉඩමෙන් පොල් ගෙඩියක්වත් කඩා ගන්න අයිතියක් නැහැ – කමලාවල්ලී
මම ඉපදුනේ මාතලේ. මේ ඉඩම නිසයිමයි මං කේපාපිලව් ආවේ. මට අක්කර 25ක ඉඩමක් තියෙනවා, ඒකේ අඹ ගස් 22ක් තිබුණා, අක්කර 18ක පොල්ගස් තිබ්බා, ගෙයක්, ළිඳක් තිබ්බා. කළපුව පැත්තෙ ලොකු සියඹලා ගහක් තිබ්බා. දැන් හමුදාව එතැන පදිංචි වෙලා. අපි රජයට කිව්වා, අපේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් උද්ඝෝෂණ කෙරුවා. ඒත් තව වෙනතුරු අපේ ඉඩම් අපිට ආපහු දුන්නේ නැහැ. අද…
